30 mei 2012 9 Comments
by elisemooi
We hebben het hier in het huisje geweldig. We komen echt tot rust. We horen alleen de volgeltjes fluiten, het ruisen van de wind in de bomen en het kabbelen van het water.
Hier volgen wat beelden van onze ‘vakantie’.
——————————————————
Kanker. Een hersentumor. Niet te geloven en toch is het waar. Als in een waas gaan alle dagen voorbij. We leven wel en we leven niet. We proberen te leven en te genieten van elkaar. We worden geleefd door het ziekenhuis, de zusters, de regeltjes en de doktoren die langskomen. We leven in de wachtkamer van het leven.
Vrijdag 24 september 2010 kreeg onze dochter Elise van anderhalf jaar de diagnose Plexus Carcinoom. Een super tumor in haar kleine hoofdje. Na een zware operatie volgden 6 chemokuren die duurden tot april 2011. Toen werd het even rustig, even op ademkomen voor de volgende gebeurtenissen. Op 23 september werd onze kleine Sophie geboren, een heerlijke lieve baby. In oktober werd tijdens operatie nummer twee nog een stukje verdacht weefsel weggehaald bij Elise, maar dat bleek alleen littekenweefsel te zijn.
Stilte voor de storm. Ons ongeloof, wanhoop, woede en verdriet waren enorm toen op 9 januari 2012 bleek dat de tumor weer terug was. Weer een zware operatie, chemo's en nu ook bestraling. Wij gaan weer met frisse tegenzin aan de slag. Zodat het daarna echt nooit meer terug komt!
Heel erg bedankt iedereen voor alle lieve kaartjes, kadootjes, telefoontjes en sms-jes! Ook al hebben we vaak de energie niet om alles te beantwoorden, het is heel fijn om te weten dat we er niet alleen voor staan. Hier kunnen jullie mee lezen met alles wat we nu in het leven in Zweden tegen komen, een berichtje voor Elise of Sophie achter laten en natuuurlijk even kijken hoe het met Elises inzameling gaat.
De liefde is het grootst,
Lisanne, Gustav, Elise en Sophie
mei 30, 2012 @ 14:31:49
Vilket underbart och rofyllt ställe…
mei 30, 2012 @ 16:41:47
Zit hier jullie filmpje met het bootje te kijken en jullie roepen daaag…naast me zit Silas en hij begint naar de computer te zwaien…grappig!
Fijn om te zien dat jullie daar mooi kunnen wonen en een plek van rust hebben in de gekkenhuis die jullie in leven.
knuffels van Maria
mei 30, 2012 @ 17:58:38
Dat ziet er inderdaad als vakantie uit! Je zou bijna vergeten waarom jullie er zijn.
Kun je gelijk je roeiskills weer even oefenen, ik zeg ‘over 3 halen, 10 kleine negertjes!’
mei 30, 2012 @ 18:14:55
Bijna klaar met de bestraling!!!! En natuurlijk weer heel wat mooie kralen erbij. Ik denk dat jullie, ondanks alle ziekenhuisbezoeken, ook echt even tot rust komen in jullie huis zo te zien. Wat een prachtige omgeving en ook mooi weer. Liefs uit Den Haag! Xxx
mei 30, 2012 @ 21:24:54
Vilket underbart skratt på studsmattan!
mei 30, 2012 @ 22:05:28
Wat is het heerlijk om Elise zo te horen schaterlachen! Kleine Sophie zit al weer zelfstandig in de kinderstoel . Zo te zien genieten jullie van elkaar en de omgeving. Sterkte met de laatste bestralingen. Liefs
mei 31, 2012 @ 04:29:25
Hoi lieve schatten!
xxx
Wat heerlijk om toch vooral positieve berichtjes te lezen! Ik ben heel blij voor jullie dat de bestralingen er bijna op zitten en vind het fijn dat jullie naast deze behandelingen ook kunnen genieten van elkaar als gezin!
Heel veel sterkte met de laatste loodjes en een grote knuffel uit México!
mei 31, 2012 @ 07:26:39
Wat een prachtige omgeving zeg. Dat is toch 1000 keer beter dan een warme hotelkamer! En nu kun je meteen je conditie weer wat opbouwen met al dat gespring en geroei
jun 04, 2012 @ 14:46:11
Wat een voorbeeld zijn jullie voor ons allemaal: een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Vandaag is vandaag en morgen is morgen. Word warm van binnen van de filmpjes… Liefs en sterkte