Cancer sucks

Kanker. Een hersentumor. Niet te geloven en toch is het waar. Als in een waas gaan alle dagen voorbij. We leven wel en we leven niet. We proberen te leven en te genieten van elkaar. We worden geleefd door het ziekenhuis, de zusters, de regeltjes en de doktoren die langskomen. We leven in de wachtkamer van het leven.

Vrijdag 24 september 2010 kreeg onze dochter Elise van anderhalf jaar de diagnose Plexus Carcinoom. Een super tumor in haar kleine hoofdje. Na een zware operatie volgden 6 chemokuren die duurden tot april 2011. Toen werd het even rustig, even op ademkomen voor de volgende gebeurtenissen. Op 23 september werd onze kleine Sophie geboren, een heerlijke lieve baby. In oktober werd tijdens operatie nummer twee nog een stukje verdacht weefsel weggehaald bij Elise, maar dat bleek alleen littekenweefsel te zijn.

Stilte voor de storm. Ons ongeloof, wanhoop, woede en verdriet waren enorm toen op 9 januari 2012 bleek dat de tumor weer terug was. Weer een zware operatie, chemo's en nu ook bestraling. Wij gaan weer met frisse tegenzin aan de slag. Zodat het daarna echt nooit meer terug komt!

Heel erg bedankt iedereen voor alle lieve kaartjes, kadootjes, telefoontjes en sms-jes! Ook al hebben we vaak de energie niet om alles te beantwoorden, het is heel fijn om te weten dat we er niet alleen voor staan. Hier kunnen jullie mee lezen met alles wat we nu in het leven in Zweden tegen komen, een berichtje voor Elise of Sophie achter laten en natuuurlijk even kijken hoe het met Elises inzameling gaat.

De liefde is het grootst,

Lisanne, Gustav, Elise en Sophie